Coś jak koniec

Długo nas nie było na tym blogu.
I jeszcze dłużej nas nie będzie.

Może i spodziewałem się, że kiedyś przyjdzie pora na taką notką ale nadal nie jest to łatwa chwila. I nie będę się rozwodził nad taką sytuacją tylko od razu zaproszę do odsłuchu podcastu z którego wszystkiego się dowiecie.

Drednoty idą spać

DMP czyli co sądzimy o sędziowaniu czyli Podcast nr 43

Pojechaliśmy pograliśmy i nie wygraliśmy.
Znaczy się, że relacja z DMP w wersji audio gotowa.

Marudzenie o Wojnie czyli podcast nr 42

Nie mogę powiedzieć bym nagrywając ten odcinek podcastu był w wybitnej formie lirycznej. Na szczęście nie byłem sam i z małą pomocą przyjaciół czyli Micha, eMa i Areckiego udało się nagrać coś czego odsłuch powinien nieść wartość i poznawczą i rozrywkową.

Przynajmniej na to liczę.

Rudzikowi się udało

z24cala live

Zdania na temat rozdziału Wojny Światów z Pyrkonem są mocno podzielone. Niektórzy uważają, że szkoda bo fajnie było poczuć niejako przy okazji konwent i popatrzeć na jeszcze większych dziwaków od siebie. Bo nie oszukujmy się zawodnicy z skrzynkami na narzędzia czy innymi walizkami jeśli czymkolwiek się wyróżniają na takim Pyrkonie to chyba tylko swoją normalnością.

Druga grupa albo po konwencie nie płacze bo i po czym albo rozdział ją cieszy bo mogą skorzystać i z niego i z WŚ.  Zatem są podwójnie wygrani. Mi szczerze mówiąc do tego roku było to dokładnie obojętne. Turniej to turniej a z Pyrkonu kojarzę głównie kolejki na rejestracji niezależnie od pogróżek o modernizacji systemu, procedur i wszystkiego innego co gwarantowało 3h gratisowej integracji z innymi sfrustrowanymi ludźmi. Z drugiej strony targi są zacną infrastrukturą a i z barem na pięterku wiąże się parę zacnych historii. Bilans więc wychodził na zero.

Natomiast w tym roku odwiedzę Pyrkon w zupełnie nowej dla mnie roli. Bo razem z Michem po raz kolejny nie potrafiliśmy odmówić eM'owi (który, swoją drogą, jest mistrzem timingu i zawsze dokładnie wie kiedy zadać TO ważne pytanie - nigdy przed 22 ;) ) i zgodziliśmy się poprowadzić prelekcję. Temat to:

There is only War - pluszowe króliczki, spinacze i Drużynowe Mistrzostwa Europy czyli Świat Bitewniaków.

Osobiście uważam, że temat brzmi ładnie natomiast Michu twierdzi, że bez cycków z frekwencji nici. Cóż zobaczymy, a póki co musimy się przygotować. No i tu jest problem. Bo to wcale nie jest tak, że brak notek tutaj oznacza, że z Michem mamy już rozbudowaną o wiele anegdot 17stą wersję draftu naszego epickiego wystąpienia. Wręcz przeciwnie. Mamy powyższy temat i zamysł ogólny który jest następujący: chcemy na przykładzie 40stki pokazać jak potrzeba rywalizacji pozwala się integrować ludziom którzy są w stanie stworzyć wszystkie potrzebne instytucje do spokojnego okładania się plastikowymi pamperkami oraz kostkami. I akceptować wyniki glosowań, sędziów nominowanych według przegłosowanych procedur itp, itd. A przy okazji pewnie pokażemy bogactwo postaw ludzkich jakie można zaobserwować przy okazji tego hobby.

No i skoro już znacie temat i myśl za nim stojącą to pojawia się apel do Was czytelnicy - jeśli macie pomysł o czym powinniśmy wspomnieć albo co by było karygodne pominąć zapraszamy do komentarzy.

Pomożecie? ;)

Łysy sobie kości połamał czyli podcast nr 41

Udało nam się spotkać online i pogadać.
Udało się Michowi to obrobić.
Udało mi się to wrzucić.

Rok klęski urodzaju czyli podcast nr 39

Udało nam się z Michem spotkać online i nagrać podsumowanie roku 2013. Co więcej Michowi udało się to nagranie ogarnąć, wyedytować oraz ogólnie sprawić, że jest przyjazne dla ucha. I to wszystko jeszcze w styczniu. Coś jak sukces.

Cyfrowe Pachołki Inkwizycji czyli podcast nr 38

No to dalej próbujemy z Michem nadążyć za Genialnym Wydawcą i jego obłędnym już tempem. Nie da się ukryć, że chronologia nam trochę się wymknęła spod kontroli ale jest to spowodowane czynnikami 3cimi nad którymi kontrolę mieliśmy niewielką.

Guziec czyli ... podcast nr 37

Michu odwiedził dalekie południe a ja nie.

No i składając te dwie informacje do kupy wyszedł nam pretekst do nagrania podcasta tym razem o turnieju Fire Frenzy który odbył się w Kozłowie koło Gliwic. Do zagadnienia podeszliśmy dosyć kompleksowo więc porozmawialiśmy i diecie i o bitwach i o paru innych rzeczach. Zresztą przekonajcie się sami.

Najazd na Berlin czyli podcast nr 35

Trzymajcie kciuki za to by nasze przeprosiny z mikrofonem jeszcze chwilę potrwały to może nam w ogóle uda się nadgonić tematy zasługujące na swojego podcasta. Zwłaszcza, że Games chyba nie zamierza zwalniać z tempem podawania nam kolejnych bodźców więc łatwo nie ma i nie będzie.
Dziś jednak będziemy z  Michem gadać nie o o nowościach z świata a bardziej o wycieczkach za granicę i to wyjątkowo nie do Serbii. A tak, konkretnie to o próbie podbicia Berlina przez lekką brygadę zmotoryzowaną z 3city. Co z tego wyszło przekonacie się po odsłuchu - zapraszamy:

Podcast nr 35 - Najazd na Berlin

W pewnym momencie nagrania coś wspominam o zdjęciach więc daje link:
Galeria

Cry "Daemons" and Let Slip the Dogs of War cz.3

Nadaje Michu. Przed Wami trzecia i ostatnia część sprawozdania z bitew na ETC. Przypominam, że relacje pozostałych reprezentantów, w tym moje przeklejone przez Cylindryka, można znaleźć tutaj – Raporty z ETC na Glorii Victis. Z samego ETC obiecaliśmy Wam jeszcze podcast ale jest tego ponad 2 godziny materiału, który jeszcze trzeba obrobić. A póki co, jedziemy o bitwach a ostatnio rozstaliśmy się przy wiadomości, że będziemy grać z Germanami.

Trzeci dzień to dzień zarówno naszego zwycięstwa jak i niestety porażki. Poranek pachniał golonką po bawarsku. Niemcy to chyba od zawsze uber-przeciwnik dla Repry, a ja miałem z germańskim najeźdźcą stanąć po raz pierwszy twarzą w twarz. Nerwy mnie trochę dopadły ale byłem dobrej myśli po zwycięstwie nad GK Jona, a Łysy dbał abym się zbyt wcześnie nie hiperwentylował do czego zabierałem się już poprzedniego wieczora. Dodatkowo mieliśmy łobuzów ogranych i Skark wrócił jeszcze później w nocy co znaczyło, że będzie zabijał – innymi słowy, kęsim!

Jak zwykle nie ingerowałem w parowania i spokojnie wentylowałem się w bezpiecznej odległości od stołów. Długo tym razem trwało moje czekanie i skończyłem jako któraś wystawka. W odpowiedzi Niemcy coś dostawili i pokrzyczeli chwilę z radości. Po chwili dowiedziałem się, że dostałem latający cyrk smoków z necronami i mam sobie wybrać stół. Nie jest to dla mnie przeciwnik idealny ale żeby tak się cieszyć? Podejrzane. Poprosiłem Racę o pomoc w wyborze stołu i poszedłszy za jego radą wziąłem tak miejski jak tylko się dało bo smoki smokami ale przed scytami wypada się schować mimo wszystko. I poszedłem ścisnąwszy pierwej mocno poślady aż poszedł swąd palonych włosów.

BITWA 5 vs Niemieckie Smoki CSM+Nec

CSM DP bez macki, 1 lvl Tzeentcha

2 x Kultyści

3 x Smok

Necron Lord w barce

2 x Warriory w Night Scycie

1 x Deathmarki z Cryptekiem w Night Scycie

1 x Doom Scyta

Po dojściu do stołu okazało się, że moim przeciwnikiem jest blond młodzieniec o ksywie „Schnuffi”. Od razu trochę mi spadło napięcie bo czyż ktoś o takiej ksywie może być z grunty zły? I faktycznie, grało nam się całkiem sympatycznie. Nie było szczególnych wybuchów radości i nawet nie dopuszczałem myśli o kontakcie fizycznym jak z rosjaninem ale też i bez spin szczególnych, podręcznik główny wystarczył nam w zupełności. Doszło nawet do tego, że jak w 4 turze zapomniałem rzucić grimoijrę w movemencie i zacząłem strzelać i nie zgodził się już na rzut (wyszedłem z założenia, że zawsze warto spróbować) to zaczął mnie przepraszać, że to ważny mecz etc.

Zaczęliśmy od tzw. istotnych rzutów. Wygrałem stronę, dzięki czemu herald miał swój wymarzony impas. Z mocy niestety inva nie było ale za to puppet master i precognition na fateweaverze i co najważniejsze Scrier's Gaze. Dodatkowo jeden z heraldów wylosował na greaterze lancę, którą oczywiście zatrzymał z nadzieją na skyfire z mysterious objectives. Same objectivy rozstawiliśmy tajnie, tak jak było w scenariuszu (każdy 3,2,1 VP) ale po odkryciu niespodzianek nie było. Trójki w przeciwległych rogach. Schnuffi zaczął wystawiać Aegis i zrobiło się zabawnie bo w jednej ręce trzymał komórkę. Myślałem, że może czyta smsa od dziewczyny czy ki diabeł ale z głupia frant zapytałem, czy ma tam plany budowy. A On na to, że tak... Może miał tam plany na każdą okazję, w tym pewnie opracowana przez Łysego „zagrodę dla psów” ale ze mną fortyfikacja skończyła jako linia w jego strefie. Rzut na rozpoczęcie oczywiście przegrałem. I tu czekała mnie mega niespodzianka – mój przeciwnik wybrał zaczynanie. Cały mój talent aktorski zużyłem, żeby schować banana z twarzy ale się nie udało. Na całe szczęście Schnuffi nie patrzył w moją stronę...

Plan miałem już opracowany z bitwy z Ukraińcem. Rozstawiłem się podobnie tylko znacznie lepiej. Miałem dużo covera i trzy objectivy z potencjałem na skyfire, działo, 1 horrory i 2x demonice schowałem w rezerwie z tym, że tylko horrory z beamem w DS. Była to misja o tyle dla mnie dobra, że miałem trzy fasty scorujące. Minus był taki, że on też a moje były tak czy siak pierwszym celem dla jego strzelania. Po scoucie zamiast do przodu poszedłem w bok i rozstawiłem się równo po ćwiartce.

W swojej pierwszej turze Niemiec wykonał ruchy pozorowane DP, Lordem na barce pozostając niedaleko commsów. Ja rzucam w pierwszej SG i to pozwala mi rzucać 3 kości na mysterious objectives. Losuje tylko 1 skyfire ale to zawsze coś. Ruchy pozorowane należy też czasem przemyśleć, bo DP nie wyleciał poza zasięg FT, co skrzętnie wykorzystałem, rzucając na niego grimojrę i lecąc na maksa do przodu. Resztą ruszyłem się do przodu tak żeby zająć jak najwięcej stołu i żeby smoki nie mogły przelecieć za moja armię a troopsy pozostawały poza 24” od scyt, blokowane przez psy. FT wypala 4d6 strzałów i DP zostaje na 1 ranie. Nie zdaje grounda ale zdaje inva. Schnuffi traci nieco spokoju, a ja żałuje możliwości zdobycia FB.

W turze drugiej zaczynamy grać na serio. DP ucieka, wychodzą wszystkie lataczki na stół. Pierwsze psy dostają wszystko co się da i ściągam je garściami. Niemiec celuje wyraźnie w Heralda, żeby zdobyć FB. Nie udaje się ale zostaje mi herald i z 6 psów po Go to Ground. Drugi oddział ma straty minimalne ale jak tak dalej pójdzie to mi psów nie starczy. W mojej turze grimoijra leci na zdrowe psy. Cofam się, żeby nie można było przelecieć nade mną, FT skręca i jest za lataczkami. Tabelka daje mi +1 do inva dla demonów. Nie narzekam, choć właśnie miałem strzelać do smoków... Rzucam Puppet Mastera na scytę i strzelam nią w tyłek smokowi a 3d6 idzie w samą scytę. Są dwie peny na smoku ale obie odbite i tylko 1 HP na scycie...nie najlepiej. Łysy przechodzi a ja wymownie pokazuje mu kupkę psów. Robię smutną minę.

W turze trzeciej cały misterny plan się spłaca. Lataczki wylatują za stół oprócz jednej Night scyty i Doom Scyty. I mam turę względnego spokoju, chociaż Herald pada i jest FB dla niemca. Mi niestety nie wychodzi grimoijra na psach mimo przerzutu. Chowają się bardziej w cover chociaż i tak priorytetem jest kontrola stołu. Strzelam do lataczek ale nic nie robię. Łysy otrzymuje informacje o totalnej wtopie.

W czwartej turze powtórka z drugiej ale Niemiec nie wykorzystuje minusa do sejva na psach. Skupia się na dopaleniu resztki psów a vectory idą w FT, który chcąc powetować wtopę z ostatniej tury i dzięki precognicji olewa wszystko. Niestety spada na ziemię w strzelaniu. Ginie parę psów. Wychodzą kultyści na stół. Niemiec ma przebłysk i próbuje zaszarżować dwoma Deathmarkami na FT. Dobrze, że jest 8 cali po trudnym i nie dochodzą bo bym tam ugrzązł. W mojej turze FT za stół. Herald wreszcie czyta manual i strąca z lancy Kosę z troopsem. Dotychczas była jedna odbita pena i dwa wyniki 1 i 2 na przebicie. Ale nie narzekałem bo to jakby nie jego specjalizacja... Spadają i wchodzą moje tropsy. Demonice zajmuja znacznik po przeciwnej stronie stołu za 2 punkty a horrory zaliczają mishapa i wracają do rezerw. Dostaję wsparcie z Francji – przychodzi Pierre i mówi, że piąta to będzie ostatnia tura albo karniaki. Zaczynam się spieszyć i zapominam rzucić grimoijrę... Łysy dostaje info, że powinienem kopać rowy zamiast grać w figsy.

Piąta tura a ja sobie powtarzam w myślach - „teraz tego nie sp..., teraz tego nie sp.” Bo tak naprawdę to Niemiec jest w kłopotach. Mówię do niego „Słuchaj stary, nie ważne jak się skończy, grało się fajnie”, bo przewiduję różne wersje w końcówce. Lataczki już niewiele robią. Ma objectivy za 3, 2 i 1, tak jak ja. Ma FB i zabitego fasta ale nie będzie miał warlorda i linebrekera. Ja na pewno to drugie i jeśli nie odbije mocy DP to i warlorda. I kończę. Niemiec strzela do demonic i ustawia się Necron lordem pod szarże. Robi to fatalnie i zabija mi tyle, że nie ma szans dojść. Jeden smok próbuje zająć objectiv za 3 bo w tej chwili mają go kultyści, co jest dość niepewnym wyborem. Ja odpowiadam ostrożnie bo cały czas w myślach - „teraz tego nie sp..., teraz tego nie sp.” Nie słyszę co się dzieje i dobrze bo jakbym widział, że wszyscy wokół nas stoją... Blokuję znaczniki za 1 i 2 punkty. Horrory mają okazję na bycie MVP, wystarczy hit na DS i blokują znacznik za 3. Robią to wielkim stylu – 11 calowy mishap i giną... Tyle radość u Niemca wcześniej nie widziałem przez całą grę. 5 demonic ma podobna szansę, wystarczy pokonać 5 warriorów i znacznik za 2 jest ich...niestety zabijają jednego....FT wypala do DP – ten oczywiście odbija moc. Ech. Kończy się 11-9 dla mnie. Odwracam się do Łysego i mówię wynik. Łysy na to, że akurat starczyło. Pytam - „Jest remis?”, „Nie, wygraliśmy!”. Wygraliśmy o 2 punkty. Tak dobrze nie czułem się po grze w czterdziestce chyba nigdy! Mam poczucie, że nic nas teraz nie powstrzyma! I niestety tutaj się pomyliłem.

Żródło: http://dizdatdoz.blogspot.com

BITWA 6 vs Hiszpańskie TAU

Etheral z marker droną
Commander Shadowsun
40 Krootow (1x20)
6 Fire Warriorow w Devilfishu
Riptide
3 Crisisy z 6 marker dronami
4 Piranie
Sky Ray
Brodki
Sniper Drony (3 marksmenów, 8 sniper dron)

Trafiliśmy na bardzo ostro grającą Hiszpanię. Nie mieliśmy jej za bardzo rozkminionej  a w dodatku po komentarzach innych drużyn było jasne, że żółto-czerwoni nie przyjechali do Serbii zdobywać przyjaciół. Podczas parowania zostałem zawołany przez Vladda z pytaniem, czy dam radę rozwalić ich Tau. Ja spytałem ile mają Riptidów. Okazało się, że jednego, to powiedziałem, że wstydu nie będzie ale zaznaczyłem, że z nowymi Tau grałem raz w życiu.  I przyszło mi zagrać drugi raz.

Moim przeciwnikiem okazał się Arch, całkiem spory koleś (co okazało się zaletą później) i w dodatku całkiem sympatyczny jak na Hiszpana. Typhus grający na stole obok uprzedził mnie, ze koleś będzie stalował. Okazało się to troszkę prawdą bo zagraliśmy 4 tury ale nic nie mogłem zrobić bo przestalowana była faza deploymentu a Pierre przyniósł kartki przed 1 turą. Generalnie z perspektywy czasy wydaje mi się, że było też w tym długim graniu trochę mojej winy - naprawdę musiałem się o wszystko dwa razy pytać nie znając zupełnie kodeksu.

Już na początku zrobiło się dobrze. Wylosowałem inva na heraldzie i precognicję na FT. Ale kluczem był rzut ostatni - udało mi się wygrać i wybrałem zaczynanie. Pierwszy raz na ETC! Strategię, z braku znajomości zasad, oparłem w całości na fluffie. Wystawiłem wszystko, co do jednego demona, na stole. Horrory i FT lekko z tyłu w razie przejęcia inicjatywy, reszta na linii strefy z wywieszonymi jęzorami. On ustawia się z tyłu i infiltruje krootkich i Brodki z Shadowsunem. Infiltruje ich co najmniej dziwnie, bo 2 dziesiątki na jednej flance, a brodki i screen 20 krootow na drugiej flance na skraju krawędzi stołu w neutralnej ćwiartce. Ja scoutem na maksa do przodu w kierunku Brodek. Nie przejął inicjatywy i jedziemy.

Inv na płaszczki, Grimojra na FT. Psy stają tak, że nawet wewnątrz suitów musi być gorąco. Szukam trochę covera ale bez przekonania. Wiem, że cokolwiek się stanie, jeden oddział psów idzie do piachu - liczę, że zostanie herald i może ze dwa psy na overwatcha. Otwieram ogień. Działo i płaszczki wywalają wielką dziurę w screenie Krootów. FT poleciał z boku stołu i wali czym popadnie w broodki. Beam z siła 8 i 4d6 budzą zastanowienie w Hiszpanie i decyduje się na Go to ground na Brodkach. Mimo to leci drona i spada jedna brodka. Krootcy są za daleko etherala i opuszczają stół. Brodki rzucają 10 i każe sobie pokazać że Shadowsun ma 10 - niestety ma :) W jego turze świat robi się bardzo jasny dla jednego oddziały psów i zostaję 3 z heraldem. Drugie też dostają a Riptide podchodzi i zabija 1 płaszczkę i szarżuje. W combacie pada kolejna a ja zadaję 2 rany. Ja się cieszę, bo połknął przynętę i w następnej turze dostanie multiple charge i złoży się z rezultatu. Łysy przynosi mi piwo i energetyka bo widzę, że nei mogę ani na chwilę odejść od stołu.

W swojej turze szarżuje wszystkim co się da - psy mają 3+ inva z grimojry, FT za stół. Gubię się w tym deczko i nie udaje mi się połączyć szarży na brodki z  Riptide, Szarżuje na pobliskie Piranie a demonice dołączają do Riptide. Padają brodki, Ripek i 1 pirania. Niestety zapominam o drugich demonicach i zamiast szarży stoje jak głupek przed dronami z piranii. W międzyczasie działo Khorna miętosi krootkich. Hiszpan oddaje. Zabija 9 demonic z jednego oddziału i cały drugi. Lekko napoczyna psy ale 3+ sejva to skutecznie utrudnia. Zaczyna się cofać. Ja staram się go przytulić. Łysy mówi mi że każdy punkt ważny bo mamy problemy. No to idę na tejbla.  

Widzę, że zostało bardzo mało czasu więc cisnę na znaczniki horrorami. Udaje mi się szarża niedobitką psów z heraldem na devilfisha i go niszczę. Eteryk się pinnuje co stawia go nie najlepszym położeniu. Płaszczki zabijaja 2 piranie a psy nie dochodzą do dron przez overwatcha. FT się trochę błażni w strzelaniu zabijając 3 krooty i 3 sniper drony. Hiszpan zabija do końca jedne psy z heraldem i wypala z wszystkich rakiet w FT ale zadaje tylko 1 ranę i nie ma grounda dzięki przerzutowi.  Crisisy są już w rogu stołu i dalej się nie da. Pirania nie ma szans skontestować znacznika. Przychodzi Pierre i mówi, że 4 to nasza ostatnia tura.

W czwartej turze staram się zabić wszystko w zasięgu. Robię szarże wszystkim na wszystko. Combat ciągnię się przez pół stołu a poza pozostają moje horrory i demonetka i jego crisisy, drony i sky ray. Kończy się przewidywalnie - ryba w menu. W turze Hiszpana liczymy ale jakby nie liczyć, nie jest już w stanie urwać mi ani jednego punktu. Ja nie mam jednego znacznika, reszta moja. Ostateczny wynik to 18-2 dla mnie. W następnej byłby tejbl. Niestety, okazuje się, że wszystko na darmo - przegrywamy i wielki dół. Po grze łapi mnie Arch i zamieniamy się koszulkami. Ta przynajmniej pasuje...

I tak niestety kończy się moja przygoda z ETC. Za rok postaram się wybrać na singlowe ESC do czego zachęcam wszystkich. Pogranie w klimacie ETC to naprawdę dobra zabawa.

  

E jak ETC

Nadaje Michu. Po bardzo długiej przerwie powracam na łamy bloga nie tylko jako czytelnik ale ponownie jako autor. Przerwa ta wymuszona była zarówno zmianą liczebności "podstawowej komórki" jak i przede wszystkim przygotowaniami do ETC. Jako nowy członek reprezentacji poczytywałem sobie za obowiązek przeprowadzenie tak dużej liczby treningów jak tylko się dało, co okazało się patrząc z perspektywy czasu bardzo dobrym pomysłem ale spowodowało, że gro pomysłów na teksty uleciało w międzyczasie zapomnienie, podobnie jak epizodyczne popisy wokalne w postaci podcastów. Teraz jednakże jest już po wszystkim. Było minęło, trzeba zacząć spełniać miły obowiązek sprawozdawczości - w moim odczuciu jestem to wielu osobom dłużny. Zatem planowo będą trzy odsłony. Dwie tekstowe (słownik ETC oraz bitwy)  i jedna podcastowa (ETC ogólnie). Tekstową zajawkę numer jeden w postaci słownikowej macie przed soba - zapraszam!

 National Team Warhammer - from Google with love

A jak ASSAULT - ludzie narzekają, że faza assaultu odeszła w zapomnienie ale ja tam nie narzekam. Dzięki urokom drużynówki po niektórych bitwach musiałem zdrapywać z siebie zaschniętą krew.

B jak BRĄZ - z perspektywy czasu to fajnie być na podium i wogóle ale zdaje się, że to był nasz plan minimum. Bezpośrednio po wynikach po prostu bolało.  

C jak COACH - nie jest to łatwa fucha ale Trej zdaje się spisał się na na medal (literalnie). Trzeba przyznać, że taki gość jak jak nie ułatwia sprawy ogarniania wyniku meczu. Po prostu nie potrafię powiedzieć - "wygrywam z gościem 14 lub więcej", więc zawsze mówię, że albo dostaję albo nie jest najlepiej albo nie wiadomo. Łysy już w połowie turnieju zakumał, że z moimi ocenami jest coś nie teges...:) Ale na moje usprawiedliwienie dodam, że oceny meczu u moich przeciwników działają na mnie jak Frenzon. Jak słyszę "wygram 16-17" to mnie coś strzela...usłyszałem tak z Niemcem i Amerykańcem i obaj musieli się potem tłumaczyć.

D jak DEMONY - naprawdę pasują do drużynówki. Cieszę się, że doszliśmy z Vladdim (i kto zna jak składam rozpy będzie wiedział gdzie główna zasługa) to takiej a nie innej rozpiski bo planowany na początku cyrk grubych tak jak mnie nie przekonywał tak mnie nadal nie przekonuje a moim Dogpilem (tak to się ponoć nazywa - amerykanie w termino-twórstwie nie maja sobie równych) można było jak się okazuje zagrać skutecznie z wszystkim. Granie na dwóch oddziałach psów z heraldami jako żywo przypomina mi czasy LatD by GW i mutantów z fistami.  

E jak ETC - Naprawdę się cieszę, że mogłem pojechać. Bardzo ważne dla mnie jest, że mogłem reprezentować Polskę. Dodatkowo poziom niespotykany na  żadnym innym turnieju (parz "P"). Zobaczyć i uczestniczyć to jednak dwie różne sprawy i jeśli kiedyś jeszcze zdarzy mi się okazja ponownego wzięcia udziału (znaczy jak wyjdzie kolejny suplement w WD :) ) to się nie będę zastanawiał. 

F jak RELACJA NA FEJSIE - super pomysł, że relacją zajmowali się Jasiu i Wołek - niektórzy są do tego po prostu stworzeni - dzięki!

G jak GUARANA - napój energetyzujący produkcji miejscowej dostarczał niezbędnej dawki składników odżywczych, a jego skuteczność rosła niepomiernie w połączeniu z piwem grejpfrutowym (nie zalecane). Po 6 turze gdyby mi kazali grać dogrywkę to grałbym z przyjemnością...CHARGEEEE!!!!

H jak HISZPANIA - nasuwa się zupełnie inne słowo w tym kontekście ale po pierwsze jest niecenzuralne, więc nadaje się tylko do podcastu, a po drugie inaczej się pisze. Wielkie, przynajmniej z naszej strony zaskoczenie - stąd nikła ilość testów z ich rozpiskami. Chłopaki grali lepiej niż się wszyscy spodziewali i w dodatku uznawali nieco inne zasady fair play, w czym dobitnie pomagała zerowa niekiedy znajomość angielskiego. Lepiej grało się z Niemcami a to już chyba coś mówi...

K jak KIBICE - nasi są najlepsi! Wielkie dzięki za wiarę w nas i gratulacje jakie dostaliśmy po wszystkim. Nie miałem czasu nawet na chwilę zerknąć na relację na fejsa ale jak coś napisaliście to Jasiu przychodził i nam mówił. Wielkie dzięki, to było +5 do wyniku jak dla mnie!

M jak "MOC, ENERGIA, AMFETAMINA" - proste i szczere hasło, które towarzyszyło nam dzięki Wołkowi i Dropsowi oraz szczecińskiemu poddziemiu elektronicznemu w osobie DJ Trakmajstera. Jak będziecie na YT to wersją kanoniczna utworu jest według Dropsa ta z cyckami.

N jak NIEMCY - Mój przeciwnik miał grzywkę model lata trzydzieste zeszłego stulecia i równoważącą to ksywę "Schnufi". Grał sympatycznie i na poziomie, nawet się parę razy uśmiechnął i zażartował. Chociaż musiał mi później mówić, że to żart był. To też jest żart jakby co :)   

P jak POZIOM GRY - ETC to najbardziej wymagający turniej na jakim byłem. Przegrywa z wszystkimi rodzimymi pod względem około-bitewnego klimatu natomiast co do samych gier to łeb urywa. Wyłączając Walijczyka, każdy z moich przeciwników walczył do końca. Jednak mam wrażenie, że mimo wszystko w Polsce jest naprawdę wysoki poziom gry i znam całą masę osób, które nie zrobiłyby wstydu na ETC. Pierwsza dziesiątka naszego mastera to są goście, z którymi gra się naprawdę trudno a tutaj bywało różnie.

R jak REFEREES - byłem jednym z tych, którzy nie omieszkiwali ciągnąć łacha ze znajomości zasad wśród naszej eksportowej produkcji sędziowskiej w postaci niepowstrzymanego trio ETC "eM, Jasiu & Rudzik" (patrz obrazek). Jednak na miejscu okazało się, że chłopaki stanowią tam ostoję rozsądku i oczytania oraz główny cel wędrówek Head Refów - szacun. Rozstrzyganie LOSa po 11 browcach musi być wymagające :)

 Bez kitu - jak się wpisze w Google "trio ETC" to to wyskakuje...

S jak STALOWANIE - jeśli ktoś z Was myśli, że nie można nie zagrać pełnej gry w 4 godziny to jesteście w błędzie...Naprawdę, da się. Organizatorzy co prawda dawali kartki, żeby zapisywać rozpoczęcie i zakończenie tury ale co z tego jak można przedłużać nawet kulanie sejwów... Myślę, że jedynym wyjściem jest po prostu danie w pysk przez Karkówę. Najlepiej prewencyjnie całej drużynie przeciwnej jako pierwsze przyjacielskie ostrzeżenie. Karkówa na każdym turnieju!

T jak TESTY i TRENINGI - prawda jest taka - im więcej testów tym lepszy wynik. Nie ma przebacz. Dziękuje moim nieocenionym testerom - eMowi, Afro, Chrobremu i Łysemu. Sorki, że kazałem Wam przesuwać po tyle razy milion gwardyjskich figurek a potem nie zabiłem nawet jednego gwardzisty. Obiecuje czelendżować bloby na turniejach :)

Z jak ZAKOŃCZENIE - no i skończyły mi się pomysły na literki :) Następnym razem będzie już bardziej konkretnie o pamperkach i bitwach o ile jeszcze coś pamietam. Howgh!

   

Podcast r 33 Zdjęcie z Marinsem (pre-heresy)

Dziś proponujemy Wam drodzy słuchacze kolejną odsłonę cyklu 'odcinamy kupony od jednej wycieczki' tyle, że w wersji audio czyli podcast o Horus Heresy Weekender. Nie da się ukryć, że parę rzeczy o których już przeczytaliście będzie można teraz usłyszeć ale też pojawia się kilka wątków o których wcześniej nie wspominałem. Zatem warto.

A jakby komuś było nadal mało to mam dobrą wiadomość z chłopakami z Warptalka uzgadniamy termin nagrania więc niedługo pewnie wezmą mnie na spytki i będzie jeszcze więcej materiału o imprezie. I mam przeczucie, że będą oni zadawali pytania z trochę innej strony więc nawet dla tych którzy przebraną przez poniższe nagranie i tak WT będzie zawierał nowe sprawy. Zatem do usłyszenia :)

Podcast r 33 Zdjęcie z Marinsem (pre-heresy)

Parę zdjęć uzupełniających audio znajdziecie tutaj.

Biało czerwone z24cala

Miałem już napisaną całą notkę o tym jak nam z Michem udało się przekonać innych, że warto nas wziąć na ETC. I jak nam daleko do składu reprezentacji było kiedy w zeszłym roku bawiliśmy się w korespondentów wojennych w Gorzowie. I o tym jak chcieliśmy zostać baronami Sealandi by tylnimi drzwiami się wkręcić na światowe Mistrzostwa Warhammera.

Niestety wspaniały Mac OS mnie przerósł i zanim odkryłem gdzie jest ctrl+Z było po ptokach. Cóż. Ominęło was sporo wodolejstwa i półtorej anegdotki więc w sumie jesteście do przodu. Przynajmniej patrząc na sprawę między wskazówkami zegara.

Dobrze znany już tegoroczny skład reprezentacji to:

 

Vladdi (kapitan)

Skark

Karkówa

Raca

Zły

Michu

Romek

Typhus

Coach Trej.

Armie póki co są tajne i dyskutowane. W sensie nie zna ich nikt. Choć oczywiście niektóre rozwiązania narzucają się same. Ale to też powoduje że można wnioskować iż innym też do rozpisek wlazły z buciorami. Zatem trzeba zaskoczyć ich kontrą. I tak dalej...

Jak łatwo się domyślić w tym roku nie za bardzo będziemy mieli moce przerobowe, żeby imprezę relacjonować na gorąco ale postaramy się pewnie wynagrodzić to po fakcie jakąś szeroką relacją. Natomiast z pewnością przed sierpniem pojawi się tu jeszcze kilka notek na temat, choć oczywiście będziemy się starali nie zanudzić Was tym. I raz po raz zaproponować coś z zupełnie innej bajki.

I coś takiego już wkrótce ;)

Podcast nr 29 Walentynkowy Odcinek Specjalny

Dla wszystkich którzy już zaczynali tęsknić za naszymi popisami na mikrofonie i innymi przejawami audio-terroryzmu mam dobrą wiadomość - kolejny Podcast jest nagrany. A co więcej nie tylko nagrany ale również gotowy do pobrania:

Podcast nr 29 Walentynkowy Odcinek Specjalny

A jak ktoś nie tęsknił to może go choć tytuł sprowokuje do odsłuchu. Tak czy siak, my od siebie życzymy miłej zabawy przy głośnikach i oczywiście zapraszamy do komentowania.

Podcast nr 28b Nowy Większy Chaośniejszy

Niestety w ostatnich dniach, a prawie już w tygodniach, wolny czas jest u mnie towarem równie deficytowym co euro w budżecie Grecji. I jest mi przykro, że przekłada się to na częstotliwość wpisów ale w ramach pocieszenia mogę powiedzieć, że już widać pomału moment spowolnienia po którym będzie ciut lepiej z możliwościami klepania w klawiaturę. A póki nie mamy czym zapełnić ekranu to choć zadbamy o głośniki kolejną częścią pogawędki o kodeksie chaosu.

No to bez dalszego przedłużania jedziemy i zapraszamy do odsłuchu:

Podcast nr 28b Nowy Większy Chaośniejszy

First Blood czyli czy ktoś wołał doktora?

Nadaje Michu. Dzisiaj będzie o turnieju. Niestety tym razem ilość zrobionych zdjęć jest pomijalna, więc nie wykręcę się sianem jak zwykle i zamiast opowieści obrazkowej, relacja prozą. Poza tym, wypada coś napisać zważywszy na niecodzienne wydarzenia jakie miały miejsce. Ale od początku.

W ostatni weekend miałem przyjemność gościć w stolicy polskiego winiarstwa na pierwszym, trafnie nazwanym First Blood, czelendżerze w Zielonej Górze. Dotrzeć z Poznania nie było wcale tak łatwo jakby się mogło wydawać. Wraże siły rzuciły przeciw nam mgły gęste niczym 5-edycyjny night fight - na szczęście farseer eM za kółkiem zdołał przewidzieć wszystkie wyskakujące niespodzianie maszyny rolnicze i dojechaliśmy bez szwanku. Wydaje się, że w dziedzinie przewidywania ruchu ulicznego Rudzik musi się jednak podszkolić :) 

Przywitała nas miejscówka wielce przyjemna. Miejscowe władze postanowiły zrewitalizować niewielki poprzemysłowy budynek, praktycznie w centrum miasta, i oddać w ręce wszelkiego typu darmozjadów i wichrzycieli pokroju stowarzyszenia winiarzy czy klubu fantastyki Ad Astra, którego byliśmy gośćmi. Sala klimatyczna, choć trochę zbyt gorąca jak na mój gust, z drewnianymi podporami dodającymi charakteru, w sam raz na 30-40 osobowy turniej. Organizatorzy zadbali o nas i po krótkiej walce z sędziówką (takie frycowe każdy org zapłacić musi) zostaliśmy wyposażenie w zgrabne książeczki oraz gadżet w postaci pendriva.  Graczy było mniej niż się spodziewano ale więcej niż obawiano, więc status turnieju został utrzymany a jednocześnie było kameralnie i przyjemnie. Zza okien przebijało słońce przypominając nam, że nie jest do końca normalnym grać w plastikowe pamperki przy tak pięknej pogodzie.

Kilka słów o grach. Miałem demony, rzekłbym ostatnimi czasy standardowe, z małymi usprawnieniami: Fateweaver, Bloodthirster, 3xFlamery, 3xScreamery, 5xHorrory, w tym jedna 9 i jedna ikona plus bolty. Wszystko to wzbogacone o trening mentalny w postaci mantr - "FT po drugiej turze może odpocząć", "Wraithy to tacy marinsi tylko łatwiej ich zobaczyć", "5 boltów, BT i FT to 2 flyery na ziemi na turę". Dodatkowo miałem też przygotowaną strategię turniejową: w pierwszej bitwie bęcki od necronów i skryty atak na pudło drugiego dnia. Niestety, nie wszystko wyszło.

W pierwszej bitwie czelendż z Adrianem i jego wraitwingiem. Bez rogali więc gra uczciwa, chociaż ostatnim razem jak graliśmy Szwagrowi zabrakło 1 figurki do stejblowania mnie. Tym razem jednak FT postanowił nie ginąć w pierwszej turze w przeciwieństwie do niejakiego Oberona (biedak będzie miał do mnie uraz - patrz druga bitwa), horrory zostały w warpie do 4 tury, ja odkryłem zasadę Smash a Adrian został fetyszystą cyfry 2 na kostkach. Koniec końców 18-2 plus karniaki za przedłużanie (skoczyliśmy po piwo przed bitwą). W międzyczasie uczestniczyłem w zabawnej scenie przekonywania sędziego, że necroni nie mają zrobionych podstawek, gdyż symbolizuje to teleportację :)

No i po pierwszej bitwie plan się zepsuł. W dodatku krwawej pomsty na Szwagrze zamierzał dokonać Afro. Tutaj rogale i bilans bitew dla mnie równie niekorzystny. Na szczęście Tzeentch pomyślał za mnie i nie pozwolił wystawić w pierwszej turze tego co chciałem. W drugiej turze wylądowałem necronom na plecach i tylko zobaczyłem przelatujące nad głowami rogale.  Para Oberon&Zandrek wystąpiła w komplecie, jednak znowu nie dane mi było poznać ich zasad... W rezultacie szło mi tak dobrze, że z emocji zacząłem popełniać błędy a Afro cisnął horrory nieustannie i gdyby gra się nie skończyła byłoby krucho. Ale było inaczej i 20:0 dla mnie.    

Trzecia bitwa to Typhus i miliard wilków w Drop Podach. Scenariusz to anihilacja więc raczej stawiałem na wygraną ale to co się stało przeszło moej oczekiwania. To jest naprawdę fatalny matchup dla dropowych marinsów. Naprawdę. Spadają strzelają, giną. Spadają strzelają, giną. Szkoda gadać - z tego naprawdę nie szło wiele ukulać. Chociaż Typhus starał się mnie zjeść psychicznie wyzywając mnie od 4 murzynów a siebie portretując w postaci nastoletniej dziewczynki. Szczegółów oszczędzę :) 20:0 dla mnie.

Trochę odpoczynku i afterek. Jako, że spaliśmy na wspólnej sali postanowiliśmy oszczędzić sobie higieny tym razem i od razu uderzyliśmy do knajpy. Wszystkiego 500 metrów, a za przewodników mieliśmy starszą część Ad Astra, którzy mimo iż niefigurkowi, dbali abyśmy się dobrze bawili za co chwała im. Lord Malcolm, planszówki i Karkówa jedzący pizzę jak małą kanapeczkę umiliły nam wieczór skutecznie.

Rano Krysiak i IG z Null Zone i Gate of Infinity. Znów nie ta połowa i tym razem nie do końca było to dobre. FT zginął co prawda ale uczciwie zastrzelony po tym jak zrobił swoje pozwalając wytrwać Scremerom. Tutaj największe podziękowania dla mojego ulubionego sędziego Jacka za uświadomienie, że Null Zone nie działa na covery :) Gwardziści mieli świetne morale w tej bitwie, tak świetne, że szarża z granatami na BT wydawała się dobrym pomysłem. Nie był to jednak pomysł najlepszy i 14:6 dla mnie. Różnie być mogło bo przeciwnik kminił dobrze. Pozdrowienia dla Towarzyszki Krysiaka, która umilała mi czas rozmową, kiedy on liczył tysiące kostek z lasganów:)

Ostatnia bitwa to znowu necroni. I to w osobie Karkówy więc musiałem z wałowaniem przystopować bo żartów nie ma... Chociaż tak naprawdę było wesoło raczej i śmiesznie. Scenariusz wybitnie remisowy, więc pozwoliłem sobie tak zagrać. Okazało się, że Karkówa nie rzucał sejvów, ja nie rzuciłem tej połowy co chciałem (co znowu wyszło na plus...) i koniec końców 12:8 dla mnie. Karkówa obiecał rozpocząć flejma o demonach...

Okazało się, że pierwsze miejsce. Było buczenie i gratulacje, za które wszystkim serdeczne dzięki. Jedną z najbardziej trafnych analiz jest uwaga Chrobrego, że prawdopodobnie znam zasady tak jak zwykle ale inni po prostu równie słabo. Nie do końca dobrze mimo wszystko czuję się w postaci enfant terrible czterdziestki. Obiecuję poprawę i spróbuję namówić starego Micha na powrót do czterdziestki.... A do Zielonej Góry następnym razem pojadę na pewno - było mowa o grillu i zmianie terminu więc mam nadzieję, że spotkamy się w szerszym gronie. Chłopaki z ZG zdaję się jeszcze namieszają. Czego im i nam życzę. 

  

  

       

 

Za rok markery będą większe, czyli fotorelacja z Areny 2k12

Nadaje Michu. W zeszły weekend mieliśmy przyjemność z Łysym być na krakowskiej Arenie. I tym razem była to przyjemność, gdyż nawet niezbyt szczęśliwe połączenia komunikacyjne nie zdołały popsuć ogólnego wrażenia. Mniej osób niż zazwyczaj zdaje się tylko na dobre wyszło turniejowi i może wypada się zastanowić na formułą "mniej a częściej". To jednak temat na kiedy indziej, dzisiaj relacja w postaci zdjęć, stosownym komentarzem opatrzonych. Link do galerii poniżej:

Foto-relacja z Areny 2k12 

P.S. Sponsorem galerii jest Eman, którego nieobecność w czwartej bitwie pozwoliła mi na przypomnienie sobie, że zabrałem jednak ze sobą aparat... 

Podcast nr 25 Słychać tylko Skarka

Nie da się ukryć, że tematem nr 1, nr 2, nr 3 a co najważniejsze również nr 6, jest aktualnie, w naszym półświatku nowa edycja podręcznika głównego. Jednak pożegnanie z jeszcze aktualnie nam panującym odbędzie się z wielkim przytupem bo na ETC (Drużynowych Mistrzostwach Świata) czyli turniejem turnieji. I to dosłownie, przynajmniej biorąc pod uwagę coraz popularniejsze systemy kwalifikacji poprzez różne imprezy w poszczególnych krajach.

Mały szum wokół tej imprezy na naszych forach wynika po części z wspomnianej, fundamentalnej zmiany którą właśnie przechodzimy, po części z czasu który został do samych zmagań ale również z małej ilości informacji wychodzących z obozu naszej drużyny. I choć większość, w sumie to kibiców, akceptuje ten stan rzecz i szanuje prywatność repry, postanowiliśmy wraz z Michem, korzystając z okazji w Olsztynie, wziąć na spytki naszego kapitana czyli Skarka. Efekt możecie odsłuchać pod poniższym linkiem. W ramach zachęty powiem tylko, że jest tak interesująco jakby postanowił sobie odbić całe to milczenie i to z nawiązką.

Szczerze polecamy:

Podcast nr 25 Słychać tylko Skarka

Łabędzi śpiew w wielkim stylu, czyli relacja i zdjęcia z Battle Cannona 2012

Michu pojechał zobaczył i podbił podium. A w międzyczasie oddawał się również innym uciechą turniejowym. Na szczęście w międzyczasie znalazł chwilkę dla migawki w swoim aparacie, a zaraz po powrocie również dla klawiatury. Efekt tego komba poniżej.

Nadaje Michu. Właśnie dochodzę do siebie po ostatnim weekendzie. Przy dobrych wiatrach i opiece małżonki powinno mi to zająć nie więcej niż 3-4 dni. Z wiekiem muszę przyznać, że jest coraz gorzej – na szczęście wesołe poczynania Łysego dają mi pewną nadzieję, że to jednak przejściowe. Wszystko oczywiście przez Chłopaków z Olsztyna i Marcina B. Drugi z wymienionych przyniósł sobotnim wieczorem wódkę jak pamiętam, a pierwsi zoorganizowali jak zwykle wyśmenitą czterdziestkową imprezę czyli master Battle Cannon. I właśnie o turnieju będzie dziś kilka słów i parę zdjęć, przy czym tych drugich zdecydowania więcej pod linkiem, który znajdziecie na końcu.

Sorry hombre, no speaking inglese! Czyli mój pierwszy przeciwnik w postaci wąsatego szwagra imitującego meksykanina.

Olsztyński turniej z roku na rok zdobywał sobie renomę gwarantując dobrą zabawę i udane rozpoczęcie sezonu. I w końcu zaowocowało to skokowym zwiększeniem frekwencji – lista rezerwowa była momentami kilkunastoosobowa. Kto się nie dostał niech żałuje. Ja żałuje, że w poprzednim roku nie dałem rady bo niestety był to ostatni turniej w Olsztynie – przynajmniej w tym składzie organizatorskim – drenaż mózgów jest niestety nieubłagany, a orgowie będą odtąd pomagać, mam nadzieję, w innych miastach.

Do bezsprzecznych zalet turnieju należały: słońce, Trójkąt Śmierci (sala, knajpa, akademik w zasięgu 2 minut piechotą), sala idealna na 60 osób i zasady. 1300 punktów i zakaz dublowania były według mnie znakomitym pomysłem. Prawda, że nie do końca spełniały swoje założenia, to znaczy nie we wszystkich armiach pojawiła się większa różnorodność, jak na gildiowym forum słusznie zauważył Vladdi, niemniej osobiście wydaje mi się, że było warto trzymać się tego regu.

Ki diabeł? Wieczór panieński?.

Sam też postarałem się sklecić coś innego niż do tej pory. Założyłem sobie, że pożyczę Storm Ravena i nie ważne co będzie dodatkowo to on jest w rozpie – po prostu dlatego, że nigdy nim nie grałem.  Po długich dywagacjach skleciłem rozpiskę i dumny z siebie wysłałem do Łysego. Tenże nie zostawił na niej suchej nitki, bo pomimo, że była poprawna i na dobre punkty to tylko tyle dało się o niej pochlebnego powiedzieć. Z perspektywy czasu widzę, że była to święta racja i następnym razem też będe się konsultował. W rezultacie wykminiłem co następuje:

• Storm Raven
• Libra
• Prist z LC
• 3 składy Assaultowców (3 fisty, 2 melty)
• 2 razory (LasPlas i TLAssC)
• Rhinos
• Predator
• Baal
• Furioso

Grało mi się tym śmiesznie, wyśmienicie i nie zmieniłbym tu nic. Ku zaskoczeniu myślę wszystkich, ze mną na czele, udało mi się zająć 3 miejsce. Dużo w tym farta było, co przyznaję bez bicia – bo o ile zdarzało się, że cegła spadała od piewszego pierdnięcia, to w kluczowych momentach spadała od ostaniego strzału, jak w bitwie ze Skarkiem, albo i wogóle, jak z Jacobem. Pomagali też przeciwnicy bo wspomniany Skark powiedział mi jak mam z nim wygrać, a mi pozostało się z nim po prostu zgodzić – to się nazywa fair play . A sama rozpa jest po prostu myślę całkiem optymalna ale tylko na tak małe punkty.
Moim osiągnięciem bezsprzecznie  jest tylko jedno – że rano w niedzielę podniosłem się z łóżka, ostatkiem sił dotarłem na turniej i zagrałem. Bo byłem naprawdę niewiele od sławetnego „turnieju nie ukończyli”.  I dziękuje Vladdowi, że pokonał mnie w pierwszej niedzielnej bitwie w świetnej atmosferze, uwierzył moim zapewnieniem, że zrobię wszystko aby nic z siebie nie wydalić na figurki, przełknąl wszystkie ordynarne wały jakie po pijaku próbowałem sprzedać (28 cali storm rejvenem – ale przyznaję, że trochę na oko poleciałem) i pozwolił mi unieść cenne 4 punkty. Pozostali moi przeciwnicy byli równie sympatyczni  i mam nadzieję, że bawili się równie dobrze jak ja.

Na turniej zabłądziło kilka wysoce podejrzanych indywiduów.

Na szczęście wszystkiego pilnowała amerykańska policja – tutaj akurat jedząca najprawdopodobniej pączki.

Na koniec jeszcze raz wypada podkreślić - jest naprawdę niefartownie, że tak świetny turniej wypada z przyszłorocznego kalendarza. Może ktoś w najbliższym czasie odbuduje olsztyńskie środowisko?  Oby. A wszystkie zdjęcia pod poniższym linkiem.

FOTKI Z BATTLE CANNONA 2012

P.S. Udało się nagrać wywiad ze Skarkiem w kontekście ETC więc lada chwila spodziewajcie się świeżych informacji w formacie audio.